Natuurlijk spelen
Het kind in de natuur is helemaal 'hot'. Staatbosbeheer heeft speelbossen als belangrijk item in haar beleid opgenomen, er zijn speciale 'buiten-BSO's', Natuurmonumenten legt educatieve kinderwandelroutes aan, scholen richten hun buitenterreinen opnieuw in, etc. Het woord 'scharrelkind' duikt overal op. Het aanleggen van natuurlijke speelplaatsen past helemaal in die ontwikkeling. Maar wat wordt er nu precies verstaan onder een natuurlijke speelplaats en welke soorten zijn er?
Met een natuurlijke speelplaats bedoelen we een speelplek waar kinderen niet alleen in de natuur spelen, maar waar de natuur onderdeel is van het spel. Het gaat dus niet zozeer om een speeltuin met traditionele speeltoestellen die in een groene omgeving zijn geplaatst, maar om een plek waarbij de natuurlijke elementen uitnodigen tot spel en daar ook onderdeel van zijn. De natuur is geen decor waarin gespeeld wordt, maar is de basis van het spel. Voorbeelden hiervan zijn inmiddels op veel plekken in het land te vinden, van groot naar klein; in natuurgebieden en middenin woonwijken.
In de studie 'Speelnatuur in de stad, hoe maak je dat?' wordt onderscheid gemaakt in de volgende 4 typen speelnatuur:
- Natuurspeelzone (deel van een grotere groenvoorziening zoals een speeltuin, park of bos).
- Natuurspeelplaats (openbaar toegankelijk, ingericht terrein met natuurspelen als hoofdbestemming, in de buurt van woningen)
- Natuurspeeltuin (omheind, ingericht terrein met een vorm van toezicht, in de buurt van woningen)
- Natuurspeelterrein (informeel, openbaar natuurlijk terrein, niet specifiek ingericht met natuurspelen als hoofdbestemming)